Chris Zegers: ‘Ik sta met open armen in het leven’
In het nieuwe programma Een schat aan Shaffy duiken vier Nederlandse artiesten in onbekend repertoire van Ramses Shaffy. Presentator Chris Zegers: ‘Markante figuren zoals hij zijn er tegenwoordig niet meer.’
Dat bourgondische, liederlijke van Ramses Shaffy: is dat waarom je ja zei tegen dit programma?
“Ja. Verderop in de straat staat heel groot ‘Leef!’ op de muur. Dat was echt Ramses’ levensfilosofie. Hij deed van alles: hij was chansonnier, componist, acteur, theatermaker… Als hij het podium betrad, gebeurde er iets. Hij vulde de zaal met zijn aanwezigheid. In mijn jeugd was ik idolaat van hem. En dan vooral van het leven waarvoor hij stond; dat van een creatieve bohemien die altijd zijn eigen gang ging. Bij Ramses denk ik aan een groots en meeslepend artiestenbestaan, zoals je dat tegenwoordig eigenlijk niet meer ziet. Hij speelde soms laveloos een voorstelling. Dat is in de huidige tijd volstrekt onprofessioneel en wordt niet meer getolereerd. Terecht natuurlijk, maar daardoor heb je niet meer van dat soort markante figuren. Daarom vind ik het machtig om een programma te mogen maken over Ramses Shaffy, met artiesten die dezelfde hang naar die romantische kant hebben.”
Wat is er te zien in ‘Een schat aan Shaffy’?
“De aanleiding is de vondst van een ‘schat’. De dochter van Ramses’ beste vriendin Liesbeth List vond een doos vol cassettebandjes met probeersels, aanzetten tot liedjes en gesproken teksten van Ramses. Met dat materiaal gaan Claudia de Breij, Akwasi, Marlijn Weerdenburg en Karsu aan de slag. Ieder maakt van die aanzetten een volwaardig liedje. Als ik naar die opnames van Ramses luister, heb ik het idee dat hij het om 3 uur ’s nachts achter de piano heeft opgenomen, met een fles wijn erbij. Het kan natuurlijk ook gewoon nuchter om 11 uur in de ochtend zijn geweest, maar dat romantische beeld helpt me wel als ik naar zijn muziek luister. De vier artiesten luisteren ook vanuit die romantiek, en geven uiteindelijk hun eigen kleur aan de liedjes. Als presentator ben ik getuige van hoe die nummers ontstaan. Ik ben ongetwijfeld subjectief, maar het is écht goed wat ze maken.”
Ter inspiratie ga je met de artiesten naar plekken die belangrijk waren voor Ramses Shaffy. Stuitte je nog op iets onverwachts?
“Ik moest soms schakelen. De toptijd van Ramses – van de jaren 60 tot de jaren 80 – associeer ik met een beeld van een Amsterdam dat niet meer bestaat. Een stad vol creatieve vrijheid; een plek waar mensen konden zijn wie ze wilden zijn. Ik zie kroegen voor me, sigaretten, flessen wijn, plezier en tot diep in de nacht bezig zijn met zingen en muziek. Liederlijke vrijheid. Dat romantische beeld hoopte ik te vinden. We mochten filmen in Ramses’ oude huis. We kwamen binnen en het was me toch netjes en opgeruimd! Het is helemaal verbouwd; er wonen nu drie ontzettend lieve studenten. Ik hoopte stiekem dat daar een nieuwe Ramses zou wonen, met een creatieve puinhoop als huis. Die tegenstelling werkt heel goed in het programma. Gelukkig voldeed Ramses’ oude piano wel aan de verwachtingen. We hebben hem opgespoord, zodat Karsu erop kon spelen. Op de plekken waar Ramses altijd een wijnfles, zijn glas en een asbak neerzette, was de laklaag helemaal weggesleten. Dat was precies waarop ik hoopte.”