Tim Hofman: ‘De gasten geven me zoveel energie’
Madelief, Tycho, Loraine, Marit, Koen en Nicole. In het nieuwe seizoen van Over mijn lijk volgt presentator Tim Hofman deze ongeneeslijk zieke jonge mensen. ‘Een goed afscheid is echt belangrijk.’
Hoe kijk je terug op dit seizoen?
“Weet je wat het is? Ik zit vanaf het begin op de eerste rang. Mensen melden zich aan, ik ga bij ze langs en vanaf dag 1 ben ik aanwezig bij iets heel kwetsbaars. Ze laten me helemaal toe in hun leven. Dit seizoen ben ik erbij als Nicole met haar kinderen de kist gaat beschilderen, vier ik voor de laatste keer carnaval met Tycho en ben ik op de bruiloft van Marit. Zulke momenten creëren direct een band.”
Vroeg of laat komt vervolgens het allerlaatste afscheid. Blijft dat lastig?
“Wat ik zelf ingewikkeld vind, is dat ik niet overal op tijd bij kan zijn. Het komt voor dat ik gebeld word met het nieuws dat iemand snel achteruitgaat, en dat hij of zij net overleden is op het moment dat ik aankom. Dan vind ik het lastig dat ik niet een laatste groet heb kunnen brengen. Want een goed afscheid is echt belangrijk. Ook al kenden we elkaar maar kort, we hebben in die periode zoveel intieme dingen gedeeld.”
Het valt me op dat in ‘Over mijn lijk’ altijd levenslust en humor zit.
“Dat is ook de essentie van het programma. Je bent jong, hoort dat je uitbehandeld bent en krijgt de prognose dat je gaat sterven. Wat doe je dan? Wat me altijd opvalt, is dat er een oerkracht in die mensen naar boven komt, waardoor ze die laatste periode met de schouders naar achteren en hun kin omhoog door het leven kunnen marcheren. Er wordt gehuild, maar ook veel gelachen. Het hele spectrum van leven komt voorbij. De gasten – we zeggen altijd gasten in plaats van deelnemers – geven me zoveel energie. Dan rijd ik na een draaidag naar huis en denk: ja, dit is leven. Ik heb daar net een stoomcursus in gehad van iemand met terminale kanker.”
Het hele artikel leest u in de gids van week 16. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.
Tekst: Jeroen Keijzer