Mark van Eeuwen: ‘Cees kon heel diep in zijn gevoelens reiken’

Het negende seizoen van Flikken Rotterdam staat in het teken van afscheid. Het zijn de laatste afleveringen van de serie en hoofdrolspeler Cees Geel overleed na de opnamen. Mark van Eeuwen: ‘Het heeft iets bitterzoets.‘

Waar gaat het nieuwe seizoen over?

“Daar moet ik voorzichtig mee zijn. We doen altijd een beetje geheimzinnig over het verhaal. Wat ik wel kan zeggen, is dat de rechercheurs iets ontdekken dat grote consequenties heeft. En dat ze er vervolgens alles aan doen om dat op te lossen. Elke aflevering heeft een eigen onderwerp, maar dat is de lijn die het hele seizoen doorloopt.”

Het is de laatste reeks, hoe voelde dat tijdens de opnamen?

“Aan de ene kant is dat natuurlijk jammer. De serie had fraaie kijkcijfers, werd goed gewaardeerd. Als makers zijn we daar trots op. Aan de andere kant is alles eindig. En het heeft ook iets moois dat we weten dat het de laatste is. Daardoor kunnen we er extra intens van genieten. Ik merkte ook dat iedereen zijn best deed er een goed laatste seizoen van te maken.”

Na de opnamen overleed Cees Geel, net als jij een van de acteurs van het eerste uur…

“Het allerlaatste shot op de laatste opnamedag was van hem. Ik heb er een foto van, met Cees en de andere acteurs wachtend op de achtergrond. Hij wilde die laatste scène nog één keer overdoen. Zo was hij: hij probeerde altijd het uiterste uit elke scène te halen. En hij kon heel diep in zijn gevoelens reiken. Cees speelde een doorgewinterde rechercheur, maar in die rol liet hij heel vaak zijn emoties toe. De meeste tranen in Flikken Rotterdam zaten in zijn ogen. Ik kon het goed met hem vinden. Na een draaidag gingen we altijd een biertje drinken en dan lepelde hij het ene na het andere prachtige verhaal op. Dit laatste seizoen is niet alleen een afscheid van Flikken Rotterdam, maar ook van Cees.”

Het hele artikel leest u in de gids van week 42. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer